MaeNgpOR 的个人资料๏~* Welcome To My LiFe *...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
๏~* Welcome To My LiFe *~๏Still not Getting Any -->> Po® |
|||||||||||||||||||
|
Thanks for visiting!
|
7月5日 ลืมขอโทษนะลืมไปเลยแหละว่ายังมีไอ่นี้อยู่
อัพครั้งสุดท้ายก็ก่อนทำงานอ่ะ
ตอนนี้ทำงานได่เกือบปีแล่วว
นานเหมือนกันเนาะ
แต่ถึงจะดูเหมือนนาน
ความรู้สึกของเรา มันทำให้
ดูเหมือนว่าเวลาผ่านไปเร็วมาก
คงเปนเพราะได้ทำงานไปด้วย
เรียนไปด้วย
มือไม่ว่าง สมองสั่งงานอยู่ตลอดเวลา
ผิดกับมะก่อน ที่วันๆ ไม่ต้องทำไร
คิดอยู่นั้นแหละ ว่าทำไรดีๆๆ
เวลาแต่ละวินาทีก็เลยผ่านไปอย่างช้าๆ
ให้ลองคิดเล่นๆ ว่า ถ้าเรายังไม่มีใครในตอนนี้
เราอาจจะมีเวลามากพอ ที่จะเศร้าและเหงา
และคิดถึงคนๆ หนึ่ง ตลอดเวลา
คนที่เปนเพื่อนใหม่
และดูเหทือนจะเปนเพื่อนเก่า
คนที่เปนทั้งเพื่อนคุย
เพื่อนเที่ยว เพื่อนกิน เพื่อนสุข
แต่ไม่เคยจะเปนเพื่อนทุกข์ซักเท่าไหร่เมื่อยามจำเปน
เวลาผ่านมานานขนาดนี้แล้วเหรอ
เร็วจังเลยเนาะ ไม่น่าเชื่อว่าเราสามารถ
จะรักษาแผลในใจทั้งหมดได้
เวลาที่เนิ่นนาน และความรักจากคนอีกคนหนึ่ง
ทำให้เราสามารถจะอยู่ สู้ กับบาดแผลได้
ทำให้เรากลับมาเปนคนเดิม ก่อนที่คนๆ นั้นจะเดินเข้ามา
แต่ใครจะรู้เล่า ว่าเวลาที่ผ่านไป มันไม่ช่วยทำให้เขาหาย
ไปจากส่วนลึกของใจเราได้เลย
เวลาล่วงเลย เขาคนนั้น คงลืมเรื่องของเราไปหมดแล้ว
ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง ผิดจากเรา ซึ่งความทรงจำและชีวิต
ยังวกวนอยู่กับสิ่งแวดล้อมเดิมๆ
เวลา ทำให่เรารู้สึกดีขึ้น
เวลา ทำให้ระยะห่างของคนสองคนเพิ่มขึ้นทุกทีๆ
เวลา ทำให้เรารู้จักคำว่า ความรักมากขึ้น
และ เวลา ก็ทำให้เราได้สัมผัสกับประโยคที่ว่า
"เวลา ก็เปนเครื่องพิสูจน์คน และ ความรัก" ได้จริง
4月14日 ยากทุ ก สิ่ ง ทุ ก อ ย่ า ง
มั น ย า ก ก ว่ า ที่ เ ร า คิ ด เ ส ม อ
โ ด ย เ ฉ พ า ะ กั บ สิ่ ง ที่ เ ร า คิ ด ว่ า มั น ง่ า ย
มั น จ ะ ย า ก ก ว่ า ที่ เ ร า คิ ด เ ป น ล้ า น เ ท่ า 11月12日 ~~หนาวนี้ ~~หนาวแล้ววว########################################
หนาวแล้วอ่ะ หนาวแล้ว ฮ๋าๆๆ
กลับบ้านไปปดูหมอกดีกว่า
เออ พูดถึงหมอก คิดถึงมอเลย
คิดถึงตอนอยู่หอใน (ปีหนึ่ง)
เพื่อน (คนกรุงเต๊บ) พากันตื่นมาตอนตีห้า
มายื่นถ่ายรูปหน้าห้องเรา
พุดคุยกันอย่างเฮฮาปารตี้ (และเสียงดัง)
โดยไม่สนใจว่า คนอื่นเค้านอนกันอยู่
แต่ก็ ขำ ดีอ่ะ อยากให้ย้อนกลับไปตอนนั้นอีก
มีความสุขจังเลย ถึงแม้จะต้องตื่นมาเจ็ดโมง
มาอาบน้ำเย็น เจี๊ยบ แล้วไปเรียนแปดโมงก็เห๊อะ
พอปีสอง ก็อยู่หอหน้ามอ ก็ซ้อนมอไซค์ แหบขึ้นดอยไปเรียนกัน
อิอิ หนาวสะท้านนน แต่ก็มีความสุขเหลือหลาย
ปากสั่นไป ขับรถไป แต่ก็ยังรู้สึกอุ่นใจ
ตอนนี้สิ รู้สึกเคว้งคว้าง เหมือนจากแผนดินแม มาหลายหมื่นไมค์
คิดถึงมอจัง อยากใส่เสื้อหนาๆ ไปเรียน ใส่ถุงมือด้วย
ผ้าพันคอด้วย แล้วพอเรียนเสร็จก็ไปถ่ายรูปเล่นกัน
เพื่อนๆ ที่ไปอยู่กรุงเทพหรือที่อื่นๆ
ก็คงต้องคิดถึงหน้าหนาวที่มอเหมือนเราแน่ๆ เลย
เราก็คิดถึงเพื่อนๆ ด้วยเหมือนกัน
ถึงให้กลับไปมอตอนนี้ก็ไม่อยากไป
ไปทีไรแล้วไม่มีเพื่อนๆ ก็รุ้สึกเหมือนตัวเองเปนคนนอกยังไงไม่รู้
อยากให้รับปริญญาเร็วๆ เนาะ
ตั้งกุมภานู้น ไม่รู้จะยังหนาวอยู่ไหม
เออ ต้องไปจองช่างแต่งหน้า และช่างทำผมก่อน
แล้วที่สำคัญจะต้องหาช่างภาพด้วย ไม่รู้จะแพงไหม
เอ๊ะ รึว่าหาช่างภาพส่วนตัวดี จะได้ไม่ต้องไปจองคิวล่วงหน้า ฮ่าๆๆ
ไหนจะเงินเลี้ยงน้องอีก เอ๊..... ไปกินอารายกันดีนะ ลีลาวดี ดีไหม
ยังไม่คิดดีกว่า อีกยาวไกล
ที่แน่ๆ เพื่อนที่ มน. จะรับปริญญา เราจะไปไงดีอ่ะ
แล้วใครจะไปเปนเพื่อเนราเนี๊ยะ งุงิงุงิ
ได้ข่าวว่า หนาวจนน้องแมวที่บ้านเปนหวัดกันเลย
ต้องกินยาด้วย น่าฉงฉานนน
ติ๊บต้องป้อนยา ไม่อร่อยแน่เลย
เราต้องรีบกลับบ้านไปป้อนยาน้องแล้วแหละ
แต่ขอทำพรีเซนต์อาจารย์ปีเตอร์ก่อนนะ
ฮ่าๆๆ
ps. miss you all the time
thank for your smile
thank for your kindness
thank for thinking of me
thank for the calling
hope you're fine and happy
remember that if you have no one,
...it's me waiting you here...
♬ i ♡ u ☆ '`♬~๊
10月25日 TAZ's DAYtazmania ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการอัพครั้งนี้หรอก
แต่เพียงเพราะว่าไม่รู้จะตั้ง topic ว่าไร
แต่บังเอิญสายตาผ่านไปเหน แก้วtaz ที่เพิ่งแลกมาเท่านั้น
วันนี้แค่อยากจะบอกว่าอยู่บ้านคนเดียวตั้งแต่เช้าเลย
ตื่นมาก็ไม่เจอใครซักคน เอ๊ะ พี่หวาน กับวุฒิหายไปไหนกัน
ก็เลยไปอาบน้ำแล้วมาซักผ้า
วันนี้ซักผ้าแบบไม่กระตือรือร้นเลย
ไม่รู้ว่าผ้าจะแห้งทันพระอาทิตย์ตกดินป่าวอ่ะ
แบบว่าซักไป นั่งเล่นเอ็มไป ฮ่าๆ
เออ วันนี้วันเกิดน้องออฟด้วย เย้ๆ อายุเท่าไหร่แล้วอ่ะ
ซาวเอ็ดแล้วม้างอ่ะ ออฟบอกว่าจะเลี้ยงสลัดฝายหินด้วย คิคิ
จะรอกินนะ
วันนี้รู้สึกสมองว่างป่าวจัง
มะวานเพ่ง realized ไปว่า ตัวเอง เปนโรคนอนหลับไม่สนิทมาหลายปีแล้ว
เพราะว่าเปนคนตาโหลมาหลายปีแล้วเช่นกัน (เพิ่งคิดด้าย)
เราฝันทุกคืนเลยอ่ะ ทำไงดี อยากหลับสนิทๆ มั้ง อยากนอนแล้วไม่ฝันเงี๊ยะ
มะคืนเราก็ฝันๆๆ อีก แต่จำไม่ได้ว่าฝันว่าไร
ต้องก่อนนอนคืนนี้อ่ะ ถึงจะนึกออกว่ามะคืนฝันว่าไร
ไม่รู้เปนไรเหมือนกัน ก่อนนอนทกุคืน จู่ๆ สมองก็คิดเรื่องความฝันของคืนก่อนหน้าออกทุกที
เค้าไม่อยากฝันแล้วอ่ะ อยากหลับๆๆ พอตกใจตื่นอีกทีก็เช้าเลยเงี๊ยะ.....
......กัวไหลตายอ่ะ
คุยกับพี่โอ๋ในเอ็ม คราวแรกเจ๊เค้าบอกใหไปนวดคลายเครียด
เราก็ไม่รู้แหล่ง พี่เค้าเลยบอกใหไปออกกำลังกายแทน
เราเลยตั้งใจว่าจะไปว่ายน้ำ ที่ไหนได้ไปถึงสระเจือกปิด
ก็เลยไปนั่งกินข้าวหน้ามอกับป้อง เวิ้นเว้อไม่รู้ทำไร
เข้าไปในเซเว่น เดินไปหยิบ smirnoff มากันซะงั้นอ่ะ
แล้วก็ไปนั่งกินกันที่อ่างแก้ว นั่งไปนั่งมาคิดออกว่า ตัวเองนอนไม่หลับ
ก็เลยเกิดความคิดขึ้นว่า กินเหล้าให้นอนหลับดีกว่า ฮ่าๆ เลยไปซื้อมากินกันอีกสองขวด
สะจายไปเลย แต่ไม่เมาเลย เพราะป้องเจือกขี้แตก ทำให้เราหมดอารม อารมไม่ต่อเนื่อง yeah แย่
กลับมาบ้าน อาบน้ำอุ่น (ที่ใครๆ ในบ้านที่อาบต่อจากเรา จะบ่นว่าร้อน)
กะว่าคืนนี้ต้องหลับชิ้งเดียวเช้าแน่ๆ
ที่ไหนได้ เพื่อนโทรมาคุยด้วยถึงตีสองครึ่ง
เล่าเรื่องผีอีก เรานอนคนเดียว กัวผีอีก
ได้ยินเสียงหมาหอนดังมาจากอีกฝั่งของเพื่อนอีก
สรุป คือ ฝันทั้งคืน นอนพลิกไปพลิกมา
แย่ ตื่นมาก็ ............. ชีวิตว่างเปล่า
นั่งอ่าน brick lane ก็รู้เรื่องมั้ง ไม่รู้เรืองมั้ง เพราะหนังสือซีรอกมาไม่สมประกอบ
ขาดๆ หายๆ
ไม่อยากให่ถึงวันเสาร์เลย ไม่ชอบ...
แต่อยากให่ถึงวันอาทิตย์เร็วๆ จัง
เพราะว่า อยากเจอเธอ คิคิ คิดถึงน๊า
พีเอส วันนี้หุงข้าวกินเองด้วย เก่งจริงๆ ฮ่าๆ ปลื้มตัวเองจัง
แต่ก็คิดถึง มุมมุม น้องหมาสุดเลิฟของเรา ที่ตายไปเมื่อ สามปีก่อน
มันเปนคนลสุดท้ายที่ได้กินข้าวที่เราหุง ก่อนที่เราจะมาหุงกินเองวันนี้
10月16日 เ ห ง า แน่ๆ ชัวร์ๆ ตั้งแต่กลับบ้านไปวันที่ ซาวแปดกันยา อู๋เพื่อนเลิฟก็มานอนด้วยที่บ้านเลย นอนที่บ้านด้วยกันตั้งสี่คืน แล้วเลยมาเชียงใหมา่ด้วยกัน นอนด้วยกัน ไปไหนมาไหน ด้วยกัน ตลอด กินเวลาทั้งหมดเบ็ดเสร็จ สิบเก้า วัน ครึ่งเดือนกว่าๆ อ่ะ แล้วมะวาน จู่ มันก็ไปเฉยยย เราหัวใจแตกสลายเลย เพื่อนทิ้ง ว๊ากกกกกกกกกกกกกกก ไม่อยากไปไหนมาไหนคนเดียวอ่ะ ไม่มีเพื่อน ไม่ม่วน ไม่เฮฮา เลย ไม่อยากอยู่คนเดียว เหงา เหงา มึงกลับมาเลยน๊ะ งืออ อู๋ : กุไม่เคย เอาตัวเองไปผุกกับใคร คำนี้ ที่มันพูดทำให้เรา คิดอาราย ได้หลายๆ อย่าง ทั้งชีวิตมหาลัยของเรา เราเอาตัวไปผูกไว้กับคนคนหนึ่ง ตลอดเวลา จนไม่สามารถ อยุ่คนเดียวได้ บังเอิญคนๆ นั้น เค้าก็เต็มใจที่จะเอาเราผูกไปด้วย แต่แ้ล้ว วันนี้ เรากับเขาคนนั้น อยู่ห่างกัน (แต่ก็ยังคิดถึงกันเสมอ ช่ายป่ะ คุณเพื่อนหญิง) แรกๆ เราก็เหงา ว้าเหว่ ไม่กล้าไปไหนมาไหนคนเดียว เวิ้นเว้อ พอควร จนเวลามันผ่านไป เราปรับตัวได้ เรามีเพื่อนใหม่ มีสังคมใหม่ แต่ก็ยังไม่พ้นสันดานเดิม "ชอบเอาตัวไปผุกมัดกับคนอื่น" ไปติดน้อง ติดเพื่อนน้อง ซะงั้น --" แถมไปติดเพื่อนใหม่อีก แล้วทำไงอ่ะ พอเขาเรียนจบ เขาก็ไปอีก ง่าา ไม่มีเพื่อนเลยยย หญิง: แล้วตัวไม่มีเพื่อนที่เรียนด้วยเลยเหรอ เรา: ไม่มีอ่ะ มีแต่ไม่หนิด แพลนไว้ ว่าจะติดพี่หวานก็ได้ แต่ก็ต้องล้มแพลนอีก เพราะำี่พี่หวานมาบอกว่า จำใจต้องจากจร ไปหางานทำให้เมืองกรุงดีกว่า แล้ว แล้ว แล้ววว เราจะทำไงอ่ะ เทอมหน้า แป๋มก็ต้องอยู่หอในอีกตามเคย งั้นเราก็ต้องอยู่บ้าน สองคนกับวุดอ่ะดิ งือออ เศร้าอ่ะ วุดชอบกลับบ้านดึกๆ ช่วงสอบ เราขี้เกียจเปนคนตื่นมาเปิดประตูบ้านให้อ่ะ แล้วถ้าแป๋มมีเรียน เราจะไปว่ายน้ำกะใครอ่ะ แล้วถ้าเราไม่มีตังค์ เราจะยืมใครอ่ะ คิดแล้วปวดหัววว เศร้าด้วยย ไม่อยากอยู่คนเดียวววว ขอเพื่อนคนหนึ่งไดิไหมคะ พระเจ้า เกลียดคนคนหนึ่งมากมากเลย มันมาดูถูกและดูหมิ่นเรา ทั้งๆ ที่เรามะช่ายคนอย่างงั้น มันก็มาว่าเราให้เสียๆ หายๆ จำไว้นะ เมิงงงง อย่ามาง้ออ ไม่สนน...ไว๊ยยยยยยยยยยยยยยย ถึงเราจะพูดดี แต่เราก็เจ็บใจเปนนะ ชิชิิชิ |
|||||||||||||||||
|
|
|||||||||||||||||||
|
|
