ตั้งแต่กลับบ้านไปวันที่ ซาวแปดกันยา อู๋เพื่อนเลิฟก็มานอนด้วยที่บ้านเลย
นอนที่บ้านด้วยกันตั้งสี่คืน แล้วเลยมาเชียงใหมา่ด้วยกัน
นอนด้วยกัน ไปไหนมาไหน ด้วยกัน ตลอด กินเวลาทั้งหมดเบ็ดเสร็จ สิบเก้า วัน
ครึ่งเดือนกว่าๆ อ่ะ  แล้วมะวาน จู่ มันก็ไปเฉยยย

เราหัวใจแตกสลายเลย เพื่อนทิ้ง ว๊ากกกกกกกกกกกกกกก

ไม่อยากไปไหนมาไหนคนเดียวอ่ะ ไม่มีเพื่อน ไม่ม่วน ไม่เฮฮา เลย
ไม่อยากอยู่คนเดียว เหงา เหงา
มึงกลับมาเลยน๊ะ  งืออ

อู๋ : กุไม่เคย เอาตัวเองไปผุกกับใคร

คำนี้ ที่มันพูดทำให้เรา คิดอาราย ได้หลายๆ อย่าง

ทั้งชีวิตมหาลัยของเรา
เราเอาตัวไปผูกไว้กับคนคนหนึ่ง ตลอดเวลา
จนไม่สามารถ อยุ่คนเดียวได้

บังเอิญคนๆ นั้น เค้าก็เต็มใจที่จะเอาเราผูกไปด้วย

แต่แ้ล้ว วันนี้ เรากับเขาคนนั้น อยู่ห่างกัน (แต่ก็ยังคิดถึงกันเสมอ ช่ายป่ะ คุณเพื่อนหญิง)
แรกๆ เราก็เหงา ว้าเหว่ ไม่กล้าไปไหนมาไหนคนเดียว เวิ้นเว้อ พอควร

จนเวลามันผ่านไป เราปรับตัวได้
เรามีเพื่อนใหม่ มีสังคมใหม่ แต่ก็ยังไม่พ้นสันดานเดิม
"ชอบเอาตัวไปผุกมัดกับคนอื่น"  ไปติดน้อง ติดเพื่อนน้อง ซะงั้น --"
แถมไปติดเพื่อนใหม่อีก แล้วทำไงอ่ะ
พอเขาเรียนจบ เขาก็ไปอีก ง่าา
ไม่มีเพื่อนเลยยย

หญิง: แล้วตัวไม่มีเพื่อนที่เรียนด้วยเลยเหรอ
เรา: ไม่มีอ่ะ มีแต่ไม่หนิด

แพลนไว้ ว่าจะติดพี่หวานก็ได้
แต่ก็ต้องล้มแพลนอีก เพราะำี่พี่หวานมาบอกว่า
จำใจต้องจากจร ไปหางานทำให้เมืองกรุงดีกว่า

แล้ว แล้ว แล้ววว เราจะทำไงอ่ะ

เทอมหน้า แป๋มก็ต้องอยู่หอในอีกตามเคย
งั้นเราก็ต้องอยู่บ้าน สองคนกับวุดอ่ะดิ งือออ
เศร้าอ่ะ วุดชอบกลับบ้านดึกๆ ช่วงสอบ
เราขี้เกียจเปนคนตื่นมาเปิดประตูบ้านให้อ่ะ

แล้วถ้าแป๋มมีเรียน เราจะไปว่ายน้ำกะใครอ่ะ

แล้วถ้าเราไม่มีตังค์ เราจะยืมใครอ่ะ

คิดแล้วปวดหัววว
เศร้าด้วยย

ไม่อยากอยู่คนเดียวววว
ขอเพื่อนคนหนึ่งไดิไหมคะ พระเจ้า

เกลียดคนคนหนึ่งมากมากเลย มันมาดูถูกและดูหมิ่นเรา
ทั้งๆ ที่เรามะช่ายคนอย่างงั้น มันก็มาว่าเราให้เสียๆ หายๆ
จำไว้นะ เมิงงงง   อย่ามาง้ออ   ไม่สนน...ไว๊ยยยยยยยยยยยยยยย
ถึงเราจะพูดดี แต่เราก็เจ็บใจเปนนะ ชิชิิชิ